Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript! Aby przeglądać naszą stronę uruchom Javascript. Instrukcja dla twojej przeglądarki: Tutaj

Insulinooporność kobieca i męska.

Insulinooporność kobieca i męska.

Insulinooporność to obniżona wrażliwości tkanek na działanie insuliny. Jest niebezpieczna - może doprowadzić do rozwoju cukrzycy typu 2 oraz innych chorób. Z jakimi chorobami jeszcze się wiążę? Kto częściej choruje na insulinooporność? Czy schorzenia te zależne są od płci? Dzisiaj bliżej przyjrzymy się tej sprawie.

Insulinooporność a cukrzyca typu 2 - mężczyźni chorują częściej!

Okazuje się, że na rozwój cukrzycy typu 2 częściej dotyka mężczyzn z nadwagą. „Winowajcą” takiego stanu rzeczy jest gen PTEN, a dokładnie białko PTEN. Aktywność białka, zwanego fosfataza PTEN. Otóż jest ona różna w zależności od płci.

Nauka nie pozostawia złudzeń. Dzięki niej wiemy, że kiedy białko PTEN jest aktywne, zakłóca właściwe działanie insuliny w mięśniach. Z badań jasno wynika, że u kobiet jest ono skuteczniej neutralizowane, dzięki czemu lepiej zachowują one wrażliwość na insulinę.

Kobieca strona insulinooporności

Z którymi schorzeniami u płci pięknej łączy się insulinooporność? Należy tu wymienić przede wszystkim zaburzenia miesiączkowania, niepłodność i zespół policystycznych jajników.

Niestety, wysokie stężenie testosteronu, charakterystyczne dla zespołu policystycznych jajników, wzmaga insulinooporność. Za przyczynę występowania IO razem z PCOS wskazuje się błąd w pewnym genie. Gen ten odpowiada m.in. za kodowanie czynnika, który wpływa zarówno na działanie receptorów insuliny, jak i na produkcję androgenów, w tym wspomnianego testosteronu.

Tarczyca!

Tarczyca, a będąc precyzyjnym – hormony produkowane przez tarczycę, kontrolują reakcje metaboliczne w całym naszym organizmie. Odpowiadają m.in. za prawidłowy metabolizm węglowodanów – nasilają wchłanianie cukrów z jelit, rozpad glikogenu oraz utylizację glukozy. A skoro hormony tarczycy wywierają wpływ na metabolizm glukozy, to także i na rozwój insulinooporności. Występowanie zaburzeń metabolizmu węglowodanów wykazano w chorobach tarczycy przebiegających zarówno z nadczynnością, jak i niedoczynnością.

Nadciśnienie tętniczne

Wysokie stężenie insuliny może mieć swoje konsekwencje także w postaci nadciśnienia tętniczego czy dyslipidemii.

Insulinooporność w nadciśnieniu tętniczym pierwotnym dotyczy tkankowego zużycia glukozy. Warto być czujnym i mieć na uwadze, że wysokie stężenie insuliny na czczo może być czynnikiem prognostycznym w rozwoju nadciśnienia tętniczego.

A dyslipidemia? To choroba powodująca zaburzenia gospodarki lipidowej. Choroba ma dwie odmiany – pierwotną i wtórną. Dyslipidemia wtórna może pojawić się wraz z innymi schorzeniami, często występuje np. przy niedoczynnością tarczycy. Wśród przyczyn rozwoju dyslipidemii wymienia się także cukrzycę i zespół metaboliczny. Lekarze nie mają też wątpliwości, że u podstaw dyslipidemii (w cukrzycy typu 2) leży insulinooporność tkanek z towarzyszącą jej hiperinsulinemią.

Wśród czynników ryzyka, które mogą przyczynić się do pojawienia się insulinooporności i chorób jej towarzyszących jest wiele -  to m.in. płeć, wiek, brak aktywności fizycznej, wysokokaloryczna dieta, predyspozycje genetyczne. Aby przeciwdziałać tej chorobie, warto dbać o prawidłową masę ciała i starać unikać się czynników nasilających chorobę. A jak leczyć insulinooponość? Metformina nie zawsze jest konieczna. Prawidłowa dieta w insulinooporności może zdziałać cuda.